Tandpasta op de Slotlaan

Daar ligt dan opeens, op koude stoeptegels, en op een koude maandagochtend in mei, een slingerende, op Daniel Marot geïnspireerde tandpastakrul op de Slotlaan. Ik vind het prima, maar er is één ding dat ik mis.

24 mei 2026

tekst en foto: Marcel Leenders

Och…, daar ligt dan opeens, op koude stoeptegels, en op een koude maandagochtend in mei (waar blijft die zomer!), een slingerende, op Daniel Marot geïnspireerde tandpastakrul op de Slotlaan.

Groen, niet als gras, niet als het nieuwe blad aan de lindebomen, maar groen als bio dat lekker bruist in je mond en ook nog eens naar mint smaakt.

Hier een klodder, bij de ingang van het Wilhelminapark, daar een klodder, bij de Huydecoperweg, en vast nog wel ergens anders een klodder. Want als je goed knijpt, of goed strak oprolt, dan blijkt er altijd nog wel wat tandpasta uit die tube te komen.

Het oogt leuk, kunstig ook. Het is ook kunst, niet van de bovenste plank, maar dat hoeft ook niet. Maar het idee is leuk, vonden de juryleden. Dus krijgt het een kans. 

Ik vind het prima, mijn vriendin ook, al had ze in eerste instantie haar twijfels. Tot ik tegen haar zei “Alles dat tot de verbeelding spreekt en vragen oproept is interessant en de moeite (en het geld) waard”.

Er is echter één ding dat ik mis… en dat is de tube. De uitgeknepen, liefst opgerolde tube. De dop ook graag, het liefst een ouderwetse draaidop met nog een toefje tandpasta aan de binnenkant.