Spoorvorming

T. Glas is psychotherapeut en woont sinds 1999 in Zeist. Onlangs verscheen haar roman ‘spoorvorming’, over een jonge vrouw uit een achterstandsmilieu die onverwacht zwanger raakt. Een eigenzinnige tocht door de krochten van de ziel in een tijdsbeeld van de tweede helft van de vorige eeuw.

5 april 2026

tekst: T. Glas

T. Glas is psychotherapeut en woont sinds 1999 in Zeist. Onlangs verscheen haar debuutroman ‘spoorvorming’, over een jonge vrouw uit een achterstandsmilieu die onverwacht zwanger raakt. Een eigenzinnige tocht door de krochten van de ziel in een tijdsbeeld van de tweede helft van de vorige eeuw.

Samenvatting
Inge is een jonge vrouw afkomstig uit een groot gezin uit een achterstandsmilieu, waar armoede, ziekte, fysieke en emotionele verwaarlozing dagelijkse kost zijn. Als ze onverwacht zwanger raakt, realiseert ze zich dat haar verleden haar flink parten speelt. Om hier grip op te krijgen, gaat ze op zoek naar hulp. Het verhaal is gecomponeerd in een afwisseling van korte scènes, sfeerbeelden, gesprekken en brieven. Zo ontstaat een compositie die verspringt in de tijd, locatie en onderwerp. Een eigenzinnige tocht door de krochten van de ziel geeft een caleidoscopisch beeld van de hoofdpersoon geplaatst in een tijdsbeeld van de tweede helft van de vorige eeuw.

Over de auteur
T. Glas (1953) is jarenlang werkzaam geweest als psychotherapeut, voornamelijk met personen die al op jonge leeftijd getraumatiseerd zijn, waardoor hun levens getekend zijn en belangrijke sporen hebben nagelaten in hun persoonlijke ontwikkeling. Aangespoord door bevriende collegae is ze haar ervaringen op gaan schrijven, wat uiteindelijk heeft geresulteerd in deze debuutroman.

Citaat uit het boek
Ze kreunt en gaat verliggen. Ik deins achteruit, vlucht snel de gang op, op zoek naar de verpleegster. In de lange ziekenhuisgang is er niemand te bekennen, dus loop ik naar hun kantoortje.

“Wat is er aan de hand?” vraag ik onzeker. “Mijn zus bloedt uit haar neus en ze lijkt buiten kennis.”

“Tja, het gaat helemaal niet goed.”

“Wat bedoelt u precies, het gaat niet goed? Wat gebeurt er?”

“Uw zuster is er slecht aan toe, ze heeft pijn.”

“Nee hè, dat kan ik ook nog wel zien! Maar wat is er met haar aan de hand? Wat is de prognose? Kunt u niet iets doen tegen de pijn, een injectie of zo? Ze hoeft toch niet zo te lijden.”

“De dokter heeft haar vanmorgen al een injectie gegeven, meer kunnen we nu niet doen.” zegt ze nogal afgemeten.

Ik ga terug naar haar kamer en trek een stoel naar het bed. Ik zit nog maar net of Hermien begint opnieuw te kreunen en draait zich op haar zij. Ze wordt erg onrustig en blijft draaien. Ik kan het niet aanzien en veer meteen weer overeind. Loop op en neer door de kamer. Bij elke kreun of beweging slaat de paniek door mijn lijf. Ik houd het niet meer uit en vlucht opnieuw de gang op. 

Als ik de verpleegster weer in het oog krijg ren ik naar haar toe en smeek haar Hermien nog iets extra’s tegen de pijn te geven. Dit kan toch zo niet!

“Dat mag ik niet doen.” Haar toon klinkt alsof ze met een zeurend kind te maken heeft. 

“Waarom niet?” 

“Dat zou fataal zijn!” Ze slaakt een diepe zucht.

“En als u het niet doet?” vraag ik gespannen. “Wordt ze dan weer beter?”

”Nee. Ze is stervende. U kunt maar beter de familie inlichten.” Ze kijkt me strak aan. 

Ik verstijf, dat zegt ze zomaar even tussen neus en lippen door. Ze loopt al richting de verpleegpost. Ik haast me achter haar aan.

“Hoeveel tijd heeft ze nog?”

Ze blijft staan en draait zich naar mij toe.

“Een paar uur, schat ik, de dokter is een uur geleden langs geweest. Hij denkt dat ze de nacht niet haalt.” Haar stem klinkt wat milder. 

“Wat maakt het dan nog uit?” schreeuw ik, “dan kan die ene injectie toch geen kwaad meer? Die pijn is onverdraaglijk, doe daar dan iets aan!” 

Ik smeek het bijna, al word ik steeds pissiger.

De verpleegster kijkt me vorsend aan. Ik slik, mijn tong blijft aan mijn gehemelte plakken, mijn huid trekt strak. 

“Mevrouw! U bent hier in een katholiek ziekenhuis, wij doen niet aan euthanasie! Ik mág haar niet nog een injectie toedienen,” herhaalt ze, “maar we zullen er alles aan doen om het voor haar zo comfortabel mogelijk te maken.”

“Jezus Christus we leven in 1980! Wat nou euthanasie, ze gaat tóch dood, zegt u, dus wat maakt het dan nog uit?”

“Mevrouw het spijt me, ik kan u niet helpen,” zegt ze bits, terwijl ze zich omdraait en aar het verpleegkantoortje terugloopt. “Als u gebruik wilt maken van de telefoon om uw familie te bellen, dan komt u maar mee. Daar kunt u rustig iedereen bellen. Ze is toch getrouwd? Misschien is het goed om haar man nu te bellen.” 

Ze hebben dus nog niemand ingelicht, ook al weten ze dat ze over een paar uur waarschijnlijk dood zal zijn. Die gedachte doet de woede nog verder in me oplaaien; dat mag ik nu gaan doen.

Ze pakt mijn arm stevig vast en trekt me mee in de richting van het kantoortje. Vraagt een andere verpleegster even naar buiten te gaan, zodat ik in alle rust kan telefoneren. Ik zit te trillen en heb het ijskoud. Ze vraagt me dan, op een iets vriendelijker toon, of ik een kopje koffie zou lusten en als ik knik loopt ook zij het kantoortje uit, nadat ze me een telefoongids heeft toegeschoven. 

Ik zoek het nummer van Hermiens man en begin te draaien. De telefoon gaat over, maar er neemt niemand op. 

Spoorvorming
Genre: Romans
Formaat: 16 x 24 cm 
Uitvoering: Paperback
ISBN: 9789465283678
Aantal pagina's: 276
Prijs: € 23,99, inclusief verzendkosten naar Nederland en België
Bestellen: https://www.boekscout.nl/shop2/boek/9789465283678