Van diverse pluimage

Wandelend door de bossen in Zeist komt Arnie vreemde vogels tegen. Wie steekt er toch vogelveren in de bomen? Ook de wandelaars zijn van diverse pluimage. Met veel wandelaars heeft Arnie snel contact, maar sommige mensen gaan helemaal op in hun koptelefoon en mobieltje. Kijk toch even naar elkaar om, samenleven doe je niet alleen.

23 augustus 2026

tekst en foto's: Arnie Della Rosa

Al wandelend door de bossen in Zeist met mijn trouwe Bracco Italiano jachthonden Siena & Giulia, kom ik wandelaars van diverse pluimage tegen, met en zonder hond. Mijn honden lopen los waar het mag, maar zijn aangelijnd waar dat verplicht is. Ik heb ze goed onder appél, want het blijven jachthonden, maar ze mogen niet jagen op dieren en wandelaars overlast bezorgen en zeker niet in vijvers achter watervogels aan. Het zijn echte Italiaanse zonliefhebbers die een hekel hebben aan water en zeker regen. Nou, de baas ook.

Honden
Met hondeneigenaars heb ik al snel contact, maar ook andere wandelaars vragen vaak wat het ras van dit tweetal is. Dan vraag ik “heb je even” en ga ik los over dit bijzondere 2500 jaar oude ras, dat door de Romeinen zo’n 400 jaar voor Christus gefokt is uit de lichtvoetige Noord Afrikaanse windhond en de zwaardere Mastiff. Veel Europese vorstenhuizen hebben uit deze oerhond hun jachthond gefokt en bij ongeveer 90% van de huidige staande jachthonden stroomt Bracco bloed. Maar het is ook een hele zachtaardige, sociale, gemakkelijke en baasgerichte huishond. Mijn twee Italiaanse oranje/wit gevlekte honden zijn rank en licht gebouwd en komen oorspronkelijk uit de bergstreken van Piémonte. De bruin/wit gevlekte Bracco is een iets zwaarder gebouwde hond die voornamelijk in de laagvlakten van Lombardije voorkwam. Deze staande jachthonden worden ingezet bij de jacht op fazanten, patrijzen en de houtsnip. Met één voorpoot omhoog en de neus in richting van de vogel wijst hij de jager de plaats van het gevogelte aan. Na een kort opstootcommando met de fluit springt de hond richting vogel waarna deze opvliegt en de jager het werk afmaakt. 

Veren
Door het Molenbosch, Burgemeestersbos Beek en Royen, De Breul en Heidestein lopend kom ik bomen tegen waarin tientallen verschillende soorten veren steken. Prachtige veren van duiven, spechten, eenden, ganzen, merels, vinken, mezen, uilen, kraaien, meeuwen, etc. Er wordt beweerd dat vogels die hun veren verliezen deze in dode bomen steken om te laten zien dat zij in dat gebied leven. Maar er schijnt ook een zogenaamde 'Birdman' in Zeist rond te lopen, die ervan verdacht wordt veren die vroeger bij mensen in hun …. gestoken werden, nu in bomen steekt. Is dít nou een indianenverhaal? Een ongeloofwaardig en sterk verhaal? Wij kennen in onze spreektaal de uitdrukking "vogels van diverse pluimage", wat betekent, mensen met allerlei verschillende achtergronden, meningen of typen. Individuen die sterk van elkaar verschillen. Pluimage komt van het Franse 'plumage', wat letterlijk gevederte of verenkleed betekent. 'Plume' is veer. Denk hierbij aan de van struisvogelveren gemaakte plumeau waar spinrag mee verwijderd werd.

Vogels hebben net als mensen hun eigen kleur en gevederte oftewel verenkleed. Een willekeurige opsomming van de prachtige vogels welke ik tijdens mijn dagelijkse wandelingen zie zijn: de gaai, mus, havik, kuifmees, boomkruiper, boomklever, kauw, putter, vink, koolmees, pimpelmees, roodborstje, sperwer, buizerd, zwartkop, glanskop, kraai, bonte specht, groene specht, zwarte specht, merel, spreeuw, goudhaantje, kwikstaart, wilde eend, waterhoen, reiger, ooievaar, roek, raaf, bosuil, ransuil, sijs, halsbandparkiet, kapmeeuw, groenling, kraanvogel, kievit, bonte vliegenvanger, zwaluw, scholekster, meerkoet, zwaan en lijster.

Ook kom ik hele mooie doorleefde mensen, ook wel rare vogels tegen die veel meegemaakt hebben en hun bijzondere verhalen met mij delen. Mensen van allerlei pluimage en leeftijden met labradoodle, jack russel, poedel, herder, visla, setter, teckel, terriër, heidewachtel, spaniël, kruising, etc. Gehuwd, samenwonend of gescheiden, weduwe of weduwnaar, nog werkend of gepensioneerd, verward of dementerend, vegeterend of vol in het leven, rijk, modaal of arm, land- en/of huiseigenaar, huurder, slim of minder slim, met rugzak of fluitend door het leven, zonder of met uitkering, als vrijwilliger of niet. En dan de wandelaars die met een afkeurende of bange blik met een boog om mij heen lopen. Ja, niet iedereen houdt van honden, en zo hou ik niet van katten. Katten kom je overal zonder baas loslopend en stropend tegen. Loslopende honden zonder baas kom je echter nooit tegen. 

Samenleven
Maar ik zie ook in toenemende mate in het bos en op straat alleen lopende wandelaars met koptelefoon op, of oortjes in en starend naar en daarbij irritant hardop pratend in hun telefoon. Zij kijken niet om zich heen, zien je niet, groeten niet, genieten niet van ons mooie Zeist. Helemaal alleen en verzonken in hun eigen wereld. Dan denk ik, mens geniet, kijk naar elkaar om en help elkaar. Iedereen mag er zijn en doet ertoe. Sinds de jaren dat ik voor het Leger des Heils werkzaam was en daarnaast als schuldhulpmaatje mensen uit de schulden hielp en naar de voedselbank begeleidde, was en is mijn levensmotto: “samenleven doe je niet alleen”.