Mona Keijzer in de Zeister raadszaal

Al jarenlang volg ik de ontwikkelingen rond de woningbouw bij station Driebergen-Zeist. Hoe mooi zou dat zijn, wonen in het hart van de Stichtse Lustwarande? De gemeenteraad klinkt eerder procedureel dan krachtdadig. Dan zwaait de deur open en stapt Mona Keijzer, minister van Volkshuisvesting, de zaal binnen. 

19 oktober 2025

tekst: René Scheffer

Al jarenlang volg ik de ontwikkelingen rond de woningbouw bij station Driebergen-Zeist. Hoe mooi zou dat zijn, wonen in het hart van de Stichtse Lustwarande? Prachtige plaatjes komen voorbij in de pers. Luxe hoogbouw appartementen met ook kleinere appartementen voor jongeren, ook sociale woningbouw. Je neemt de trein en je bent zo in Utrecht, Schiphol of Arnhem. Een AH, een klein multifunctioneel ontmoetingscentrum en lichte horeca met terras. Iets voor ons 60-plussers?  

Afgelopen donderdag stond het op de agenda van de gemeenteraad van Zeist. “Besluitvorming Gebiedsvisie station Driebergen Zeist”. Eindelijk is het zover, na jaren samenspraak, intervisie, participatie en deskundigen consultatie. Alle belangen zijn opgehaald, net als de kansen en gevaren. Nu gaat het gebeuren! Ik ben die avond helaas wat moe. Net terug van vakantie en recent de Coronaprik gehad. Op de Perstribune lees ik het raadsvoorstel en kan mijn ogen net open houden. Wat lees ik:

“De input die is opgehaald in de participatie, de uitkomsten van verschillende onderzoeken, en de inzet van zowel interne als externe experts hebben geleid tot een visie op de toekomst van het gebied met een aantal robuuste keuzes. In de nota gebiedsvisie Driebergen-Zeist worden deze robuuste keuzes toegelicht en ter besluitvorming aan de gemeenteraad voorgelegd. Het vaststellen van de gebiedsvisie is een eerste stap in de gebiedsontwikkeling. Hierna is nader onderzoek nodig, moeten de plannen verder worden uitgewerkt en moeten samenwerkingsverbanden etc. etc. 

Er komen verschillende participatie momenten, waarover de raad wordt geïnformeerd.

Deze fase moet onder andere resulteren in een stedenbouwkundig kader en een omgevingsplan.

Dit document ……is het eindpunt, van een proces…..etc. etc”.

Mijn hoofd voelt zwaar. Eerst wat monologen van raadslid Tompot. En dan deze zinnen. Ik dommel weg. In die twee minuten slaaptoestand ontpopt zich een korte droom in mijn hoofd. Ik hoor de deur, kijk om en zie opeens de als zeer daadkrachtig bekend staande minister van Volkshuisvesting, Mona Keijzer, de Raadszaal binnen komen. Die steekt direct van wal. “Beste leden van de Zeister Raad, wat hebt u goed werk laten verrichten. Een prachtig proces en alle belangen zijn ingebracht. Nu graag actie, binnen een jaar wil ik dat met de bouw, wegen en ontsluitingen is gestart en binnen 3 jaar moeten de eerste bewoners de sleutels hebben”. En ze vervolgt op strenge toon: “Lukt u dat niet, dan zal ik alle financiële steun vanuit Rijk en Provincie intrekken”. 

Er komt gepruttel vanuit de raad. “Maar minister, u miskent het zorgvuldige proces, de natuurwaarden, de bijzondere biotopen, de cultuurhistorische waarden, de participatie”. Raadslid Bredius voegt er zelfs aan toe: “Dat participatieproces is met twee jaar nog veel te kort, het moet deels over, voor we verdere stappen zetten”. 

De minister wordt boos. Geërgerd zegt ze: “Die vissen en vogels die redden zich wel, dan gaan ze maar naar een biotoopje 800 meter verderop, zo heeft Volendam ook kunnen ontstaan. En die cultuurhistorische waarden? Dat bent u! U bent als raad zelf een cultuurhistorische waarde, als u het fossiele stadium al niet bereikt hebt”. 

Na een por van de journalist naast me schrik ik wakker. Nog wazig in mijn hoofd, zie ik dat de raad in die twee minuten later gewoon blijkt te zijn doorgegaan in de voor mij bekende cadans. “Zorgvuldigheid, verbindingszones, hoogwaardig, robuust, duurzaam, nog meer participatie”. Niets in de raad duidt op enige aanwezigheid van de korte klappen en kreten van NSC, PVV en de BBB, aan welke laatste partij waar Mona zich heeft verbonden. De werelden van de landelijke schreeuw- en korte termijn politiek en de zorgvuldige, bedaarde Zeister politiek zijn toch volstrekt anders. Blijft dit zo na maart 2026? 

Ik ga om 22.00 uur naar huis en laat alles bezinken. Thuis vertel ik erover. De vraag komt al snel. “Komen die appartementen bij het station er?” Ik verzucht: “Dat wel, maar als ik het ambtelijke, bestuurlijke en procesmatige jargon moet duiden, dan kan het nog wel 7 tot 12 jaar duren. We kunnen ons beter inschrijven bij Eldorado”. 

De volgende dag loop ik over het Brugakkerpad. Een jong stel met twee peuters spreekt me aan, ze wonen in de flats Nijenheim. Wijzend naar het weidse uitzicht richting Bunnik “Meneer, u woont hier toch, denkt u dat hier ooit woningen komen?” Natuurlijk niet, zeg ik. “Dit is een bijzondere biotoop, een foerageergebied voor Nijlganzen, er zijn ringslangen, watervogels. En dan heb ik het nog niet eens over de visuele hinder voor aanwonenden”. De vrouw van het stel zegt: “Mijn opa vertelde me vroeger dat juist het stuk waar u nu woont tot in de jaren ‘70 een prachtig natuurgebied was, met sloten, weidevogels. Weet u dat?”. Even ademhalen. “Uh ja, weleens over gehoord, maar toen woonde ik nog elders”, zeg ik en loop snel verder.

foto boven: Ministerie van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening; foto's onder: René Scheffer