Een geschenk uit de hemel

Arend haalt als columnist al jaren inspiratie op uit de Zeister straten en wegen. Maar de boze buitenwereld is verworden tot een oord waar fantasie en werkelijkheid elkaar naar het leven staan. De afgelopen jaarwisseling gingen er in zijn eigen Anna Paulownalaan zeven auto’s in vlammen op. “Met een glas prosecco in de hand keken we naar de hulpdiensten”. 

9 februari 2026

tekst: Arend Postma

Als columnist van het Zeistermagazine heb ik mijzelf beperkt tot wat er zich zoal op en rond de Zeister wegen afspeelt. Dat gaat van de jammerlijke sloop van gebouwen en buurten in Zeist tot mijn voorkeur voor veel meer hoogbouw in het centrum en daar omheen, om zo de natuur en de weilanden rondom Zeist te sparen. Maar het gaat ook van pizzakoeriers op de Steijnlaan tot bejaardenfabrieken op de Arnhemse Bovenweg – niets is te gek om er iets van te denken en over te schrijven. Voor mij zijn de wegen van Zeist met hun eigen werkelijkheid daarom een bron waar ik eindeloos uit kan putten. 

Maar net als landbouwgrond door monocultuur uitgeput kan raken, zijn de Zeister wegen als vruchtbare bodem voor mijn columns ook niet helemaal ongevoelig voor uitputting. En eindigen diezelfde wegen af en toe in een doodlopend stuk grond waar het smeltwater van pekel en sneeuw in de berm sijpelt. Dan zijn de wegen verworden tot een donkere, troosteloze kleivlakte waar de laatste rode- en witte kolen net geoogst zijn en de  novemberregen geselt. Ik zag het ooit in de Zuidwesthoek van Brabant toen ik er, onderweg naar Brussel, met de trein doorheen kwam.   

Dan zoek ik als wanhopige columnist van Zeister wegen mijn heil maar in de drank en in de grote, boze buitenwereld. 

Die grote, boze buitenwereld is, als ik het zo aanzie, verworden tot een oord waar fantasie en werkelijkheid elkaar voortdurend naar het leven staan. Vroeger – en dat is in dit geval niet eens zo lang geleden - werd er nog weleens gezegd: “Ach, het is maar een film” of “hij weet niet beter en het gaat vanzelf weer over”. Ondertussen is die film de werkelijkheid geworden. En de achteloze mededeling die hij doet, als hij daar in de deuropening van het vliegtuig staat, wordt plots van een verholen dreigement een serieuze belofte – niemand en geen land is meer veilig. 

Daarom valt de laatste tijd herhaaldelijk het woord ‘Internationaal recht’. Dit recht is het geheel van wetten en afspraken tussen landen waarin onder andere is vastgelegd dat het ene land niet zomaar een ander land mag binnenvallen. De kracht van dit ‘Internationaal recht’ is of moet zijn: dat elk aangesloten land zich aan de spelregels houdt. 

Maar iedereen weet hoe het voelt als iemand zich bij een spelletje niet aan de spelregels houdt. 

En hier zit dus meteen ook de crux, want het ‘Internationaal recht’ is een breekbaar evenwicht van afspraken waar de wereld zich aan vastklampt om de boel niet uit de hand te laten lopen.

En juist op dit moment, op dit punt in de geschiedenis en op het allerhoogste niveau van de wereld is nu een soort wetteloosheid gaande waar de meeste honden geen brood van lusten. En het gaat hier dus niet meer om landen, overheden of de katholieke kerk, nee het gaat om een paar kwalijke karakters. Karakters die ondanks hun openlijke zelfverrijking met miljarden dollars door grote groepen ‘deplorables’ aanbeden worden, en zich niks aantrekken van afspraken en spelregels. Zo kunnen deze karakters zich volledig op hun natte droom richten: het ene karakter probeert de Nobelprijs voor de vrede naar binnen te harken terwijl die allerlei oorlogen begint, en het andere karakter wil als massamoordenaar heiligverklaard worden - hier kan dus geen fantasie meer tegenop. 

Daarom ben ik ontzettend benieuwd naar de talkshowtafel die uitlegt waarom deze karakters zo goed voor iedereen en de wereld zijn en misschien wel een verademing in de huidige wereld. Maar ook naar de talkshowtafel die uitlegt waarom de Europese ‘deplorables’ kiezen voor afbraak van hun eigen Europese democratie, hun eigen Europese geluk en hun eigen ongekende Europese vrijheid.  

Geschenk uit de hemel
Na dit heftige uitstapje naar de grote, boze buitenwereld komt er een ‘geschenk uit de hemel’  voor de columnist van de creatief uitgeputte Zeister wegen. Maar helaas, het is wel een geschenk dat verpakt is in een wrange en macabere waarheid: zeven auto’s in de brand tijdens de jaarwisseling.

Hier is absoluut geen sprake van rivaliteit. Maar waar andere wijken van Zeist tijdens de jaarwisseling één auto in de brand konden optekenen, gingen er in mijn eigen Anna Paulownalaan, de betreffende zeven auto’s in vlammen op – een triest record. Daar stonden wij dan tussen de toeschouwers, terwijl de brandweer zijn werk deed. Politie stond te praten met mogelijke daders, maar dat vulden wij als toeschouwer maar in. Met een glas prosecco in de hand wisselden sensatie, afschuw en woede elkaar af. Feit is, dat auto’s met benzine overgoten werden en daarna met vuurwerk in brand geschoten. Een stel uit ons appartementengebouw was hun beide auto’s kwijt – hoe zien daders er eigenlijk uit? 

Op 1 januari 2026 snoven wij tijdens een wandeling door onze wijk Kerckebosch de kruitdampen op.

foto: Willemijn van Vulpen