De Dageraad

Niels woont in Vollenhove. Hij heeft een visuele beperking, waardoor overgangen tussen licht en donker het zwaar maken om met het openbaar vervoer te reizen, vooral als de dagen korter worden. Maar nu is het vroeg licht en geniet Niels erg van de Dageraad. 

18 juli 2026

tekst: Niels van ’t Hoff

De zon die opkomt in Zeist. Vogels die ontwaken. Het verschillende gekwetter en getjilp is mooi om te horen. Het is fraai als de natuur ontwaakt. Het geeft een vrij gevoel. Het eerste ochtendgloren is ook mooi om te aanschouwen. 

De konijnen die uit hun holletjes komen. De vogels die hun nest gaan verbouwen. De katjes in de woningen die ontwaken of terugkomen van de nacht, en de honden die wakker worden. Zodra het ochtendgloren aanbreekt ontwaakt de natuur in al haar pracht en glorie! 

Terwijl de Dageraad aangebroken is, schrijf ik dit stuk. 

Geen oog dicht gedaan vannacht. Gisteren gedeeld op LinkedIn dat ik officieel schrijf voor het ZeisterMagazine. Waarbij ik wil benadrukken dat ik een rol ambieer als schrijver of communicatie-medewerker.  

Een nieuwe toekomst, een nieuw perspectief. Net zo’n perspectief als de natuur. 

Verschillende perspectieven in mijn leven hebben mij gebracht waar ik nu sta. Met vaak een stap om opnieuw te beginnen. Ergens is een stelregel dat je elke 7-8 jaar iets nieuws moet beginnen. Buiten m’n comfortzone treden heb ik vaak gedaan. De stap met het elke dag lange reizen, alle onzekerheden die erbij kwamen kijken. Zoals de projecten die ik als Technisch Aanspreekpunt / key user en medewerker van de KPN Monteursingang op een gegeven moment draaide en reisde naar Amsterdam, Den Haag, Voorburg, Amersfoort. Of later toen ik de overstap maakte naar het KPN IT-Servicepunt. Elke dag de reis naar Amsterdam, soms andere plaatsen. Vertragingen, omleidingen. 

Ik begon in die tijd columns / blogs te schrijven voor KPN. Maar het werk hield ik niet vol. Ik deed er in de middagen soms 3 uur over om thuis te komen. Dan loop je op een gegeven moment op je tenen en ben je behoorlijk uit je comfortzone kan ik gerust zeggen.

Ik heb het gedaan, me erdoor meer ontwikkeld, maar heb ook geleerd bewuster om te gaan met keuzes. De lange reizen ga ik nu niet meer doen, is mijn voornemen. Dat heeft zijn tol wel geëist. Rondom Amsterdam werken is niet meer wat ik ambieer. Dichter bij huis zou ik nu graag hybride willen werken. Vanuit huis en een stukje bijvoorbeeld in Zeist / Utrecht. 

Er moet goed beseft worden dat reizen met een visuele beperking impact heeft. Nu is het zomer, maar straks, als het herfst wordt, worden de dagen weer korter. Dat betekent dat je te maken krijgt met licht / donker overgangen. Ik heb meegemaakt in Amsterdam dat je op het perron staat en dat je opeens naar een heel ander perron dient te gaan. Snel schakelen, controle van het perron, licht en donker effecten vanwege de aangeboren nachtblindheid en de schemering-donker overgang van de dag. Het heeft impact en word absoluut onderschat. 

De hele dag, na een reis werken, en dan in de avond / eind van de middag, weer naar huis reizen. Dat is normaal voor een persoon zonder beperkingen al vermoeiend, maar laat staan als visueel gehandicapte met Autisme (wat ik heb) nog veel meer! 

De genoemde licht-donker overgang, nachtblindheid, prikkelverwerking in de hersenen. Gesprekken in de trein, Gesprekken op het werk, afhandelingen, emoties, prikkels, gedachten, de zon op je gezicht, de wind door je haar, verlichting, neonreclames. Het hoort er allemaal bij als je mijn beperkingen hebt. Zoveel dingen die teveel om op te noemen zijn……

Kijken we dan weer naar de natuur, dan denk ik terug aan Joni. De hond die mijn ouders hadden. Rond 2001. Een vrouwtjes Labrador Retriever. Een superlief beest. Door de sneeuw met haar banjeren. De geur ruiken van de dennennaalden. Rennend door de zee. Wandelen met haar door het Panbos in Zeist. 

Zij stond altijd voor je klaar, zonder emotie, zonder te oordelen. Want dat gebeurt helaas vandaag de dag, in de tegenwoordige tijd heel veel. Ik maakte het helaas als kleine jongen al mee. Waarbij ik mijzelf verbaasde over het feit dat mensen mij uitscholden voor mijn slechte ogen. En dan zelf notabene een bril op hun neus hadden staan. Dat soort asociale gedrag hekel ik. Maar ja, ik wist als kleine jongen ook al dat ik interesse in de ruimtevaart en natuurkunde heb, en dat de klasgenootjes meestal tegen een bal trapten. Dat is een andere interesse. En een ander niveau. Is dat erg? In wezen niet, maar het asociale gedrag wat rondom voetbal hangt wel. Daar is wat mij betreft geen Mars-Explorer tegen opgewassen. 

Ik probeer in het leven niet te oordelen, maar objectief te kijken en te luisteren. Diepgaande gesprekken aan te gaan. Man en vrouw gelijk te behandelen, respect te hebben voor een ander. Elke dag opnieuw te beginnen. Dat het makkelijk is, heeft niemand gezegd. 

Net zoals het leven, als een pijpkaneel. In alle bochten en vormen gaat het leven zoals het gaat, met een begin en een einde. Vol pracht en praal, zoals de Dageraad en de natuur, en vol ongeluk, weemoed, verdriet en blijdschap. 

Zoals zanger en acteur Frank Sinatra ooit zong in het nummer: “That’s Life”!

foto: Bob Boer