Afdruipmoment

René was dinsdagavond bij het “Duidingsdebat” na de raadsverkiezingen. Het debat zelf was te voorspelbaar en leent zich niet voor een column. Maar dan is hij getuige van een echt ‘afdruipmoment’.

29 maart 2026

tekst en foto’s: René Scheffer

Het beeld laat me niet los. Dinsdagavond zat ik bij het “Duidingsdebat” na de raadsverkiezingen. Over het debat zelf is weinig te schrijven. Mooie en juiste woorden van alle partijen, die je zelf wel kunt invullen. Geen column erover dus. Inhoudelijk gaat het de komende weken verder onder voorzitterschap van mevrouw Pennarts, nu wethouder in Woerden. 

Deze keer hoef ik niet in de pauze te vluchten. Het was immers iets voor 21:00 uur al afgelopen. Langzaam loop ik de raadzaal uit. Zijn er nog hapjes, staan er buiten nog rokers? Niet dus. Bij mijn vertrek zie ik Carlo Fiscalini, raadslid van de door hem gevulde lijst 9 “Directe Democratie”. De lijst had onvoldoende stemmen voor een raadszetel. Eerder was Fiscalini jarenlang raadslid bij NDZ, waar hij in 2025 vertrok. Hij is als eerste bij de jassen, pakt zijn jas, doet een das om. Ik loop achter hem langs. Dit is echt afdruipen.

Allerlei afdruipherinneringen schieten door mijn hoofd. Zegt Ernie tegen Bert “Wanneer druipt een duif af?” Bert weet dat niet en dan Ernie “Als hij in het afdruiprek staat, grinnik”. Zelf heb ik in mijn jaren bij de gemeente veel afdruipherinneringen. Regelmatig mocht ik aanschuiven bij Centraal Management Overleg of bij een overleg van de burgemeester met het Openbaar Ministerie en de politie. Vaak was er dan een moment dat ik hoorde “Dank, goed dat je voor dit onderwerp bent aangeschoven, maar nu zijn we graag weer onder ons” of “Graag praten we nu verder onder 4 of 6 ogen”. Ik was er goed in. Ik was nooit beledigd, kende mijn rol en verliet de kamer zonder mijn staart tussen de benen.

En dan nu Carlo Fiscalini. Het is een ander vertrek dan dat van andere niet (meer) verkozen raadsleden. Zij kunnen nog terugvallen op een partij, worden wellicht fractie-assistent. Mogelijk was het vertrek hun eigen keuze. Bij Fiscalini geldt dit alles niet. Dat maakt het tragisch. Nee, qua gedachtengoed stond ik niet dichtbij Fiscalini. Rond de corona tijd zag ik hem op Sociale media op felle wijze allerlei Wappie-achtige anti-Corona-aanpak uitspraken doen. Vanuit zijn oppositierol was hij kritisch richting college. Met zijn mooie plechtige stemgeluid en zijn “jurist zijn” was hij luid en duidelijk hoorbaar. In de Nieuwbode van 16 maart lees ik meer over de persoon Fiscalini. Hij was en is veel meer dan alleen zijn “Stem in de Raad”. Gelukkig maar.

Mijn mededogen is die dinsdagavond zijn deel. Hij heeft al een eerste afdruipmoment gehad na de verkiezingsuitslag. Ik val hem niet lastig, spreek hem niet aan bij mijn achter zijn rug om passeren. Ik had dat kunnen doen. “Zo meneer Fiscalini, dit is het klassieke tragische afdruipen, een echt afdruipmoment. Ik wens u er sterkte bij”. Nee, een foto heb ik van deze situatie niet gemaakt. Het schoot wel even door mijn hoofd. 

Drie dagen later was ik weer op gemeentehuis voor het ophalen van een nieuw paspoort. De kapstok is leeg. Op de achtergrond de Oude Kerk. Een te mooie foto om er geen column omheen te bouwen.