Bedankt, boze oude mevrouw

Vrijdagmiddag. Nog snel naar de supermarkt in het mooie Kerckebosch voor wat boodschapjes. Bij de koeling hoor ik ineens een op zijn zachts gezegd onvriendelijk en eenzijdig ‘gesprek’. Een oudere mevrouw spreekt een jonge vakkenvuller niet bepaald vriendelijk toe.

14 december 2025

tekst en foto: Marieke Palm

Vrijdagmiddag. Nog snel naar de supermarkt in het mooie Kerckebosch voor wat boodschapjes. Ver vooruitdenken voor het eten blijft lastig, dus daar loop ik weer. Vaak voel ik me in deze supermarkt een beetje onzichtbaar door de drukte om me heen. Haastende mensen, alsof boodschappen doen een straf is. Je kunt er ook een sociaal gebeuren van maken?

Bij de koeling hoor ik ineens een op zijn zachts gezegd onvriendelijk en eenzijdig ‘gesprek’. Een oudere mevrouw spreekt een jonge vakkenvuller niet bepaald vriendelijk toe. Blijkbaar had ze gevraagd waar ze iets kon vinden, en het meisje wist het niet. Het meisje is vast niet klantvriendelijk meegelopen, vul ik in gedachten in. Misschien is ze nieuw of nog wat verlegen. De mevrouw had het inmiddels zelf gevonden en kwam dat even glashelder melden: 
“Hallo! Ik zèg je toch waar het staat, je kunt me wel even bedanken hè!” Ik schrok van de intimiderende toon. Het meisje fluistert zacht: “Bedankt”. Haar gezicht verstijft van schrik, ze kijkt naar beneden. Oh! Wat heb ik te doen met haar. De mevrouw blijft mokkend staan, heel dichtbij. En ik denk: stel je voor dat het je kleindochter is. Zou je dan ook zo doen?

Ik schuif een stap dichterbij. Niet dat ik indrukwekkend ben, maar de oude dame druipt al mopperend af. Verwonderd over de kalmte van het meisje zeg ik: “Trek je er niets van aan hoor, probeer het te laten gaan”. Ze knikt, nog steeds geschrokken. En ik denk: doe eens aardig! Geef een voorbeeld. Want dit meisje bleef rustig, beleefd en kalm. Iemand anders had misschien die koeldeur net iets te hard dicht - of juist open geslagen. 

Ik loop verder, focus op mijn lijstje, tot er ineens een boterhamzakje in mijn kar belandt. Verderop zie ik een paar jongens zachtjes lachen bij de chips. Ik denk dat ze de chips lekkerder vinden dan met liefde gesmeerde boterhammen. Vast geen opzet, denk ik  en anders zie ik de humor van deze baldadigheid wel in. Ik roep: “Hé jongens! Volgens mij zijn jullie wat kwijt!” en gooi het zakje terug. Een van hen vangt het, lacht wat ongemakkelijk: “Ja, sorry!”

En dan denk ik: regelmatig hoor ik mensen klagen dat dat jongeren lui of respectloos zijn. Maar is dat zo? Kijken we echt naar ze? Hoe waren wij zelf? Mogen ze ook leren en willen we ze helpen? Het zijn niet alleen ouders en leraren die ze verder brengen, maar ook gewone mensen die ze in de supermarkt tegenkomen.

Dus bedankt, boze oude mevrouw. Door u had ik het weer even opnieuw scherp: vriendelijkheid is een keuze. Met een beetje humor en respect kom je ver. En zullen we onze jongeren koesteren, zien en als gelijken behandelen? Ook al moeten ze nog veel leren, maar eerlijk gezegd, wij ook.