Gedicht van de maand: Ver van Zeist

1 juli 2018
tekst: Joyce Smid

 

Zeist, mijn wortels vastgezogen

in jouw zwarte humusgrond

ben ik geboren en getogen,

is waar ik mijn liefde vond

 

voor jouw bossen, pleinen, straten,

waar oude wijken statig staan.

Nooit zal ik jou echt verlaten.

Mijn hart zal harder kloppen gaan

 

wanneer ik, ver van Zeist,

mijn gedachten glijden laat

vele mijlen heb gereisd

en mijn hart naar Zeist uitgaat.

 

In luchten, zeeën, verre landen

zal altijd Zeist een beetje zijn.

Ik leg vreemdsoortige verbanden:

bij de Niagara Falls denk ik met pijn

heel even terug

aan de Walkart Park-fontein.

 

                                                           Joyce Smid

 

Uit: 16 x Ver van Zeist, Powezeist 1991
 

Schrijvershoek: 

Voeg een reactie toe

Plain text

  • HTML tags zijn niet toegestaan.
  • Website-adressen en emailadressen worden automatisch omgezet in een link.
  • Regels en paragrafen breken automatisch af.